11/1/2009 - TEK SUÇLU BENİM
TEK SUÇLU BENİM zaman içinde yaşlanan bir kalp taşıyorum...bedenimden daha yaşlıyım...bunu anlıyorum.çok yorgunum artık...bu bitmeyen hayat savaşı beni her gün daha çok yoruyor , ve artık dayanacak gücüm kalmadığını görüyorum...ama savaşmak zorundayım...ben ki yıllarca her şeye dayanan güçlü bir kadınım..öyle ki kimsenin bana yaklaşamağı deli bir kadınım...erkek ellerim narinliği ne zaman görücek diye hayallerle geçirdiğim savaşların içinde hep ellerimin kadın olacağı günü bekledim...hala daha beklemem se hayata güç veriyor sanki...bunu düşünüyorum şimdilerde..ben hayal kurdukça o engelliyor...evet biliyorum önce savaşı kazan sonra mutlu ol...hayallerini al....ama çok yorgunum artık çokkk...
hayat felsefem:artık geçerli değil.ben mutsuzca büyüdüm...kendi kendine...sadece yalnız oyunlarımda gülerdim ...hayali arkadaşlarımla mutlu olurdum...gerçek oyun arkadaşlarımıysa hep yönetirdim..yaşıtlarım benim gibi değildi...oyunlar mükemmel olmalıydı ve ben ne istersem o olucaktı oyunda...ve ben mutlu edilmeye izin vermedim... ben insanları mutlu ederek mutlu olabilmeyi tercih ettim...sevdiğim insanları mutlu ettiğimde bende mutlu oluyordum...onlar gülmeliydi..onları ne kadar çok sevdiğimi hissettirmeliydim...aslında ben hep istediği verdim . verirken de hep bir gün karşılığını alacağımı düşündüm...bir gün mutlaka benide onlar mutlu ediceklerdi... şimdi anladım: yaşım 28 ...bu zamana kadar ben hiç mutlu edilmedim...kimse benim onu sevdiğim kadar beni sevmedi...benim gösterdiğim kadar değer görmedim...şimdi anlıyorum...ben bensiz hiç mutlu edilmedim...benim savaşım gerçek mutluluktu...ben hayatla bunun için savaştım... çok sevdim: herkezi, herşeyi ,hayatı,acıyı,sevdayı,ayrılığı,özlemi,hasreti,beklemeyi,insanları ,HERŞEYİ çok sevdim...ben hep aynı sevilmek istedim...barış olsun huzur olsun istedim...sevdiklerim açken ben tok olmadım...kimseyi yalnız bırakmadım...herkeze yetiştim...çok sevdim...çünkü çok sevilmek istedim...ama o sevgi sadece bana özelmiş. kimse beni benim kadar sevemezmiş...sevmediklerini anladığımda gördüm...ilgi bekledim.anlayış bekledim..düşünüldüğümü bilmek isterdim...ben ağlarken göz yaşlarımı hiç sildirmedim...çünkü ben hep yalnız ağladım...bunu şimdi anladım... öyle güçlenmişim ki bu hayat savaşında...ben kimseye boyun bükmedim..hep verirken ; hiç istediğimi söylemedim...kimse benim de sevgiye ilgiye ihtiyacım olduğunu anlamadı...sebeb se bendim...benim gücüm...öyle kalkanlarla sarmışım ki bedenimi öyle kuşanmış ki kalbim...kimse kırmasın diye:
benim de muhtaçladığımı kimse bilmedi... oysa sevgisiz büyütülen ben: babamdan tek hatırladığım yediğim dayaklardı.bir kere anneme sarıldığımı hatırlamadan büyüdüm ben.yaşım 28:bir kere babama sarılmadım ben:eskiden koltukta uyur numarası yapardım ;babam beni kucağına alsın diye.kızardı beni taşırken kucağında duyardım,ama olsun babam beni kucağına aldı diye kendimi mutlu ederdim...annem beni sevsin diye ona yardım eder evde her şeyi yapmaya çalışırdım.oysa onun bana ayıracak hiç zamanı olmadı.oda hep çalışmak zorundaydı..işinin bittiği zamanlarda komşularda alırdık soluğu ve annnem hep dert yanardı...beni hiç görmedi hiç... 18 yaşıma geldiğimde yandı kalbim...yanmakta güzel sandım...bu sefer gerçekten mutlu olacağıma inandım...ama o da olmadı...insanlarda gördüğüm mutluluğu ben hiç yaşamadım... şimdiyse her şeyi çok iyi anlıyorum...ve tek tek herkezi bilerek kaybediyorum hayatımda...herkez sınava tabi :farkında değiller evet biliyorum.ama gördüklerim hep aynı.ben artık beni düşünmeyeni düşünmüyorum... kendi haline kalsın dünyam... ve ben artık mutlu edilmeden mutlu olmayacağım.sahte gülmeyeceğim.kimseye yardım etmeyeceğim...ben artık melek değilim...ben artık dileğim... BİLİYORUM TEK SUÇLU BENİM.
11,01,2009 dilek bağcı___19,39
| 
